(17/10/98) Περί θανάτων

Το S.N.A.F.U. αυτή την εβδομάδα δε θα πει τίποτα, καθώς λίγο πριν βγει στον αέρα, έμαθε για το θάνατο ενός από τους μάγους που έχτισαν το Internet, τον Jon Postel. Αντί άλλης συζήτησης, σας παραπέμπει σε μέρη που μπορεί να μάθετε κάτι παραπάνω για τον μεγάλο αυτόν Internetά. TSR από τον ανταποκριτή σας για μια απο τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες που πέρασαν από αυτό το Δίκτυο.


Το ραδιόφωνο παίζει Crosby, Stills, Nash and Young (Chicago), η ώρα είναι 9.30 βράδυ Σαββάτου 17 Οκτωβρίου και το ογδοηκοστό τέταρτο S.N.A.F.U. θα δει τι θα κάνει. Καλή σας εβδομάδα και αν θέλετε, δοκιμάστε τα links των IETF, IAB, IRTF και IANA. Τέλος, περάστε από το RFC Editor, άλλο ένα μέρος που αντηχεί την προσωπικότητα του Jon Postel.

ΥΓ
Το κείμενο αυτό είχε βγει με μαύρο φόντο και λευκά γράμματα -για προφανείς, ελπίζω, λόγους. Δυστυχώς, δεν ξέρω πώς να πετύχω το ίδιο εδώ, οπότε το αφήνω ίδιο με τα άλλα ποστ καίτοι έτσι χάνεται το εφέ...

Γρηγόρης Μηλιαρέσης
Φεβρουάριος 2011

(11/10/98) Και καλή ψήφο να'χουμε

Από Διός άρξασθε, έλεγαν οι παλιοί. Και βεβαίως εμείς δεν μπορούμε παρά να ευθυγραμμιστούμε. Έτσι, στέλνουμε χαιρετίσματα σε έναν καλό φίλο του S.N.A.F.U. από το hack.gr και του λέμε ότι συμμεριζόμαστε τις ανησυχίες του και ελπίζουμε ότι ο κόσμος σιγά-σιγά θα αρχίσει να καταλαβαίνει. Επίσης, δεχόμαστε την παρατήρηση -επρόκειτο όντως για παράθυρο mailer και όχι browser- και ο ανταποκριτής σας παραδέχεται ότι μίλησε επιπόλαια την προηγούμενη εβδομάδα. Σε περίπτωση που όλα αυτά σας φαίνονται λίγο περίεργα, διαβάστε το προηγούμενο S.N.A.F.U. και θα καταλάβετε. Αν δε, δεν έχετε υπ' όψιν το hack.gr, να πάτε να το δείτε πάραυτα. Κάποια στιγμή μάλιστα, ο ανταποκριτής σας σκέφτεται να αποκτήσει μια σελίδα εκεί. Με -τι άλλο- κακίες από τα τρέχοντα.


Είπα κακίες (μέρα πού'ναι σήμερα) και σκέφτηκα ότι έτσι όπως είναι τα πράγματα στην πιάτσα μας δεν υπάρχει ακριβώς η έννοια "κακία" φίλες και φίλοι αναγνώστες. Τι είναι κακία δηλαδή; Το να γράψεις ότι η εταιρία Χ πλήρωσε ένα πολλακισμύριο για ένα web site 17 HTML σελίδων; Ή ότι η εταιρία Ψ έφτιαξε ένα site με μια εισαγωγή 700 KB φτιαγμένη σε Flash, χωρίς να έχει κανένα λόγο να το κάνει; Ή ότι η εταιρία Ω κατεβάζει προσφορές σε διαγωνισμούς για κρατικά sites ξέροντας εκ των προτέρων ότι θα τους πάρει; Κακίες είναι; Ας μην τα κάνουνε να μην τα λέμε. Και παρότι ο ανταποκριτής σας, ούτως ή άλλως έχει αποφύγει επανειλημμένως να γράψει σε διάφορα έντυπα διάφορες παπάρες που γίνονται -πρέπει να βγάλουμε και το ψωμί μας, έτσι;- πιστεύει ότι κάποια πράγματα πρέπει να γράφονται, επειδή έτσι βγαίνει κάτι καλό.


Τις προάλλες, καθόμουν με ένα φίλο και σκαλίζαμε το web, φίλες και φίλοι αναγνώστες. Είχαμε ένα project στα σκαριά και προσπαθούσαμε να βγάλουμε θέματα για να προτείνουμε σε έναν εκδότη. Μέσα σε δύο ώρες, και χωρίς πολλή κούραση, βγάλαμε 23 θέματα. Και εκεί, συνειδητοποιήσαμε ότι το web έχει γίνει στ' αλήθεια ένα μαγικό μέρος, όπου υπάρχουν τα πάντα. Εφαρμογές εξαιρετικά έξυπνες, sites με καταπληκτικό περιεχόμενο, design που μαρτυράει γνώση και πολύ ψαγμένη αισθητική, βαθιά γνώση του Internet και κοφτερή σκέψη για να καλυφθούν όλες οι λεπτομέρειες. Ειλικρινά ήταν ανακουφιστικό αγαπητοί μου αναγνώστες. Και ταυτόχρονα φυσικά καταθλιπτικό.


Μέσα σε δύο ώρες, είδαμε πιο πολλές καλές δουλειές, από όσες έχουμε δει μέσα σε ένα χρόνο σε όλο το ελληνικό web -και το λέει αυτό κάποιος που *σιχαίνεται* κυριολεκτικά, εκείνο το "ό,τι γίνεται στην Ελλάδα είναι σκατά" που κατατρέχει σύμπασα την ελληνική κοινωνία. Στην καθημερινή μας δουλειά, φτάνουμε σε σημείο να στύβουμε ένα site, προκειμένου να βγάλουμε μια καλή κουβέντα και αυτό κυρίως για να μην κάψουμε κάποιο φίλο που θα έχει συμμετάσχει στη δημιουργία του. Μόνο που βαθιά μέσα μας, ξέρουμε ότι αυτό που βλέπουμε, είναι μια μαλακία και μισή (μιάμιση μαλακία στο σύνολο), που μπορεί άνετα να φτιαχτεί μέσα σε μια βδομάδα και που είναι παράλογο να έχει κοστίσει παραπάνω από 200-330 χιλιάδες δραχμές.


Και βέβαια, τίθενται για πολλοστή φορά τα ίδια ερωτήματα και οι ίδιοι προβληματισμοί, περί του γιαλού και της ορθότητος αυτού κλπ κλπ. Μόνο που εκεί έξω γίνεται πανικός και αντάρα φίλες και φίλοι, και εδώ κοιμόμαστε. Για την ακρίβεια, κοιμούνται αυτοί που μας πληρώνουν, αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις και αυτοί που μας κυβερνούν. Και μια μέρα σαν τη σημερινή, που όλοι (;) ασχολούνται με το ποιος θα διοικήσει το Δήμο τους, καλό είναι να θυμόμαστε το πόσο εκτός είναι οι άνθρωποι αυτοί από αυτά που συμβαίνουν γύρω τους (και γύρω μας). Μη μου πείτε ότι είναι άσχετο, διότι δεν είναι. Οι πολιτικοί εκφράζουν μια κοινωνία -το ίδιο κάνει και η αγορά. Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε που λέει και ο λαός (και επαναλαμβάνει ο Ζουράρις).


Όταν βλέπουμε το Δήμαρχο της πόλης (μιλάω για τον τωρινό, αν και δεν έχω λόγο να πιστεύω ότι δε θα είναι και ο επόμενος) της Αθήνας, τον άνθρωπο που έχει πουλήσει πιο πολλή μούρη από οποιονδήποτε άλλο έχει περάσει από όλη την πολιτική σκηνή της χώρας, να κατοχυρώνει το προεκλογικό του domain μια εβδομάδα πριν τις εκλογές, τι πρέπει να υποθέσουμε για τη σχέση που έχει (αυτός ή το επιτελείο του) με το Δίκτυο; Και πόσο πρόκειται να χρησιμοποιήσει ουσιαστικά ένα μέσο το οποίο στην πραγματικότητα δεν πιστεύει ή εν πάσει περιπτώσει δε σέβεται τους χρήστες του; Ειλικρινά, το συγκεκριμένο γεγονός, καίτοι δε με εξέπληξε, με πίκαρε ιδιαίτερα -είναι και αυτός ένας λόγος που αποφάσισα να μην πάω να ψηφίσω. Θα τα καταφέρουν και χωρίς εμένα, είμαι σίγουρος.


Κάτι τέτοιες μέρες φίλες και φίλοι, ο ανταποκριτής σας δεν έχει και πολλή διάθεση να γράψει -θα το καταλάβατε φαντάζομαι. Ίσως επειδή είναι οι μέρες που συνειδητοποιεί περισσότερο από ποτέ το πόσα πράγματα γίνονται στραβά και πόσα πράγματα φταίνε για τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος γύρω μας. Είναι οι μέρες που η αγορά του Internet (ή για την ακρίβεια ο τρόπος που λειτουργεί στην Ελλάδα) φαίνεται αφάνταστα κουραστική, βαρετή και ανάξια λόγου. Μάλλον χρειάζεται από καιρού εις καιρόν μια καλή αποτοξίνωση με λίγο Internet από το εξωτερικό. Έτσι, για να μην ξεχνάμε ποιοι είμαστε δηλαδή.


Το ραδιόφωνο παίζει U2 (New year's day), η ώρα είναι 3.40 μεσημέρι Κυριακής 11 Οκτωβρίου και το ογδοηκοστό τρίτο S.N.A.F.U. συνεχίζει ακάθεκτο το επόμενο βιβλίο του Πράτσετ (Lords and Ladies). Όπως είπαμε και παραπάνω, οι εκλογές θα κυλήσουν χωρίς εμάς -αν και η Ελένη αποφάσισε να πάει- και το βράδυ θα παρακολουθήσουμε με κομμένη την ανάσα την εκλογή του ανώτατου άρχοντα της πόλης μας. Από το Internet φυσικά. Καλή σας εβδομάδα.

(4/10/98) Περί της εκκλησίας

Για άλλη μια φορά, η αφορμή για το σημερινό S.N.A.F.U. ήρθε από τη διαφήμιση φίλες και φίλοι αναγνώστες -φαίνεται ότι έχω αρχίσει να αποκτώ μια σχέση πολύ μεγαλύτερη από αυτή που πίστευα με αυτόν τον τομέα δραστηριότητας,. 1/4μως υπάρχει μια διαφορά. Αυτή τη φορά, η διαφήμιση ήταν από ένα συγκεκριμένο φορέα, κάπως άσχετο ως τώρα με τα Internetικά μας πράγματα. Και ο τομέας αυτός είναι η εκκλησία.


Έξω από την εκκλησία που υπάρχει κοντά στο σπίτι μου, υπάρχει μια αφίσα. Στο πάνω μέρος της, υπάρχει με μεγάλα γράμματα η φράση "Κάνε ENTER στο κατηχητικό" και αμέσως πιο κάτω το σλόγκαν "Εμείς τολμάμε -εσύ;" Ακολουθεί ένα παράθυρο από browser (νομίζω Navigator 3.x αλλά δεν είμαι και βέβαιος) μέσα στο οποίο υπάρχει full screen η φωτογραφία του Μακαριοτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.Χριστόδουλου μαζί με διάφορους άλλους και από κάτω, ελαφρώς γερτά (για το χαριτωμένον του πράγματος, ένα "www.katixitiko/enoria.gr" Η μεταφορά είναι επί λέξει -δε θέλω να αλλοιώσω τίποτα.


Μια και είμαι λίγο ιδιότροπος με τις λεπτομέρειες, θα ξεκινήσω από το ότι οι URLs δε γράφονται έτσι -χώρια που είμαι σίγουρος ότι το νόημα του σλόγκαν θα ήταν πολύ πιο σωστά διατυπωμένο αν είχε χρησιμοποιηθεί η μορφή μιας διεύθυνσης email. Το "katixitiko@enoria.gr" αποδίδει πολύ καλύτερα αυτό που θέλουν να πουν οι κύριοι υπεύθυνοι της καμπάνιας για την προώθηση των κατηχητικών στη χώρα μας. Μόνο που φυσικά, ο λόγος που τσίμπησα με τη διαφήμιση δεν ήταν αυτός. Αυτό ήταν μόνο το ερέθισμα για μια σειρά σκέψεις.


Η βασικότερη; 1/4τι η αφίσα δείχνει πολύ καθαρά τον τρόπο που σκέφτεται αυτός ο οργανισμός που λέγεται εκκλησία και ακολούθως τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα πράγματα. Απούσα εδώ και πολλά-πολλά χρόνια από την κοινωνία, προσπαθεί τώρα, με την προβολή του επικεφαλής της και με διαφημιστικά κολπάκια αρκετά άτεχνα, να προλάβει ένα τραίνο που έφυγε εδώ και πολύν καιρό. Κινήσεις που δεν τιμούν ούτε αυτού που τις κάνουν, ούτε το κοινό στο οποίο απευθύνονται.


Φυσικά, η εν λόγω αφίσα, έρχεται να συμπληρώσει τις εξαγγελίες του Αρχιεπισκόπου για Cyber Cafe της εκκλησίας και την εκπεφρασμένη "διάθεσή" του να έρθει κοντά στη νεολαία. Και πετυχαίνει αυτό ακριβώς που πετυχαίνουν όλες οι σχετικές εκδηλώσεις, ήτοι να δείξει στο κοινό (και δη στο νέο κοινό) πόσο μακριά είναι στην πραγματικότητα από όλα αυτά. 1/4πως ο ίδιος ο επικεφαλής της ελληνικής εκκλησίας δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τους νέους, μόνο και μόνο λέγοντας "σας πάω", έτσι και οι δάσκαλοι των κατηχητικών δεν μπορούν να γίνουν σύγχρονοι με το να χρησιμοποιήσουν τη σημειολογία του Internet. Και -όπως και ο Αρχιεπίσκοπος- δείχνουν τη σχέση που *δεν* έχουν, με το να το κάνουν λάθος.


Δεν είναι περίεργο το ότι δε βρέθηκε ένας άνθρωπος, τόσο σχετικός με το Internet που να σχεδιάσει την αφίσα έτσι ώστε να μην προσβάλλει αυτούς που ξέρουν. Και αυτό επειδή η εκκλησία, όπως και κάθε άλλος φορέας εξουσίας, ελάχιστα νοιάζεται για την ουσία του πράγματος. Αν νοιαζόταν, θα είχε κάνει πολλά πράγματα για μια κοινωνία που στ' αλήθεια τα χρειάζεται -η ιστορία γίνεται δια το θεαθήναι και από αυτήν την πλευρά, καταφέρνει μια χαρά το σκοπό της. Σε μια εποχή ανακατατάξεων όμως (και η εποχή μας είναι πλούσια σε ανακατατάξεις) ένας φορέας με τέτοια δύναμη, περιουσία και οργάνωση θα μπορούσε να κάνει πολύ περισσότερα πράγματα. Αν μη τι άλλο, μόνο και μόνο για να καταφέρει να εξιλεωθεί για όλες εκείνες τις ασχήμιες που έχουν γίνει στο όνομα του Θεού.


Ψιλά γράμματα θα μου πείτε φίλες και φίλοι αναγνώστες. Και δε θα έχετε άδικο. Ο ανταποκριτής σας δεν περιμένει τίποτα, ούτε από την εκκλησία, ούτε από τις πάσης φύσεως αρχές του τόπου. Έχει αποδειχθεί με τον πλέον θεαματικό τρόπο, ότι αν είναι να γίνει κάτι, θα γίνει από τους ανθρώπους που θέλουν να κάνουν, που έχουν ιδέες και οράματα. Και οι άνθρωποι αυτοί, πολύ σπάνια είναι ενσωματωμένοι σε τέτοιους φορείς. Ίσως είναι καλύτερα έτσι βέβαια. Μερικά πράγματα είναι πολύ σημαντικά για να τα αφήνουμε στα χέρια των πάσης φύσεως υπευθύνων. Ακόμα και αν την υπευθυνότητα αυτή τους την έχει δώσει ο Θεός.


Το ραδιόφωνο παίζει Motorhead (Ace of spades), η ώρα είναι 3 παρά 10, μεσημέρι Κυριακής 4 Οκτωβρίου και το ογδοηκοστό δεύτερο S.N.A.F.U. ετοιμάζει έναν ραδιοφωνικό πιλότο, προσπαθώντας παράλληλα να ηρεμήσει την καλή του που μπήκε με τα τσαρούχια στο θαυμαστό κόσμο των PC -το καινούριο της μηχανάκι, χτύπησε motherboard μέσα σε δέκα μέρες. ’ντε να προπαγανδίσεις την τεχνολογία μετά. Καλή σας εβδομάδα και καλό μήνα.

(26/9/98) Περί εγκατάλειψης

Υπάρχει κάτι που όσο κυκλοφορώ μέσα στο Δίκτυο φίλες και φίλοι, με ενοχλεί όλο και περισσότερο, ίσως επειδή φαίνεται όλο και περισσότερο. Και αυτό είναι τα εγκαταλελειμμένα sites, Usenet groups ή λίστες. Αν και το Δίκτυο μεγαλώνει, γίνεται πιο προσεγμένο και οι δουλειές πιο ολοκληρωμένες (γενικώς ειπείν), πολύ συχνά, άλλοτε από κάποιο παλιό link, άλλοτε από κάποιο ξεχασμένο bookmark file (μη μου πείτε ότι έχετε μόνο ένα) και άλλοτε από κάποιον κατάλογο του Yahoo!, θα βρεθείτε μπροστά σε ένα site που φωνάζει ότι έχει ξεχαστεί.


Η αισθητική και ο σχεδιασμός του, είναι αρκετά για να καταλάβει κανείς ότι η τελευταία ανανέωση έγινε πριν από ένα χρόνο. Το περιεχόμενο είναι πολυκαιρισμένο και τα μηνύματα στο Guest Book δεν έχουν ανανεωθεί εδώ και έξι μήνες. Η προτροπή "στείλτε μας μήνυμα για να βελτιώσουμε το site -ελπίζουμε στη βοήθειά σας για να γίνουμε καλύτεροι", κάνει τα πράγματα χειρότερα. Θυμίζει εκείνες τις ταμπέλες που παραμένουν ακόμα στις ερειπωμένες πόλεις-φαντάσματα του παλιού φαρ ουέστ. Και όχι πάντα μέσα από την κωμική ματιά του Morris στο Λούκυ Λουκ.


Το θέαμα αυτό φίλες και φίλοι, είναι από τα χειρότερα που υπάρχουν στο Δίκτυο. Και δεν ισχύει μόνο για τα sites. Ακόμα χειρότερο είναι στο Usenet και στις λίστες, που μετά από μήνες σιωπής, ένα mail (ή ένα post) του τύπου "Λειτουργεί ακόμα η λίστα;" θυμίζει συζητήσεις που έγιναν κάποτε, διαφωνίες και λογομαχίες, επιχειρήματα και προβληματισμούς. Θυμίζουν μια επικοινωνία που κόπηκε με τον ίδιο απότομο τρόπο που ξεκίνησε. Αν ένα site μοιάζει με εγκαταλελειμμένο κτίριο, μια λίστα ή ένα group μοιάζει με ένα μπαρ στο οποία έχει απομείνει μόνο ο μπάρμαν και η σερβιτόρα. Ιδιαίτερα δυσάρεστο φίλες και φίλοι.


Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι δημιουργοί ενός site ή ενός forum επικοινωνίας μέσα στο Δίκτυο, είναι ότι τα πράγματα αυτά, αποκτούν δική τους ζωή. Ένα site, είναι κάτι παραπάνω από μια αποθήκη αρχείων, ό,τι τύπου site και να είναι (web, FTP, gopher κλπ). Οι πληροφορίες και η ζωντάνια των ανθρώπων που τις πρωτοέβαλαν εκεί, αντηχούν ακόμα και αν το site μείνει για καιρό χωρίς φροντίδα. Και αντηχούν δυσάρεστα. Λένε ότι το Δίκτυο είναι ά-χωρο και ά-χρονο, όμως υπάρχουν πράγματα που ορίζουν και εκεί το χώρο και το χρόνο -όλοι όσοι έχουν κάτσει στο Δίκτυο για λίγο παραπάνω από μια μέρα, το ξέρουν καλά. Τα πράγματα αυτά ή για την ακρίβεια η έλλειψή τους, μένει σαν ένα μνημείο της αδυναμίας κάποιων να καταλάβουν ότι αν αποφασίσεις να υπάρξεις μέσα στο Internet, πρέπει να το κάνεις all the way.


Στις περιπτώσεις που το εν λόγω site είναι εταιρικού χαρακτήρα, τα πράγματα είναι χειρότερα. Εκεί, η εταιρία που βρίσκεται πίσω από το site, δείχνει ότι όχι μόνο δεν έχει σχέση με το Internet, αλλά ότι έχει γραμμένους στα παλαιότερα των υποδημάτων της όλους τους επισκέπτες (και εν δυνάμει πελάτες) της. Κάποιος τρίχας αποφάσισε να δώσει στην εταιρία ένα μοντέρνο λουκ -έτσι για να έχουμε να γράφουμε κάτι στις κάρτες μας- και από εκεί και πέρα το πράγμα κόλλησε. Ο τεράστιος όγκος πραγμάτων που θα μπορούσε η εταιρία να προσφέρει δεν μπαίνει ποτέ στο site, οι επισκέπτες παύουν να έρχονται -αν ήρθαν και ποτέ- και κάπως έτσι κλείνει άλλο ένα κεφάλαιο στην ένδοξη ιστορία του Internet. Θλιβερό αλλά και ταυτόχρονα εξοργιστικό φίλες και φίλοι. Ειδικά αν σκεφτείτε ότι κάποιοι πληρώθηκαν για να το κάνουν.


Το παράπονο του γράφοντος βέβαια, είναι πολύ μεγαλύτερο για τα sites "ιδιωτικής πρωτοβουλίας". Και αυτό επειδή εκεί βλέπει κανείς πολύ περισσότερο μεράκι και πολύ μεγαλύτερη διάθεση για να γίνει κάτι. Δεν μπορούμε βέβαια να έχουμε την απαίτηση ένας άνθρωπος να αφιερώνει όλον του το χρόνο για να δώσει κάτι μέσω Internet -όπως λέω συνήθως, ζούμε και εκτός Δικτύου. Όμως πολλά από τα sites αυτά θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί κάπως διαφορετικά, αν τα πράγματα δεν έτρεχαν τόσο πολύ και μάλιστα προς την κατεύθυνση που τρέχουν. Όλο αυτό το περιεχόμενο, όλη αυτή η δουλειά, όλες αυτές οι ώρες, είναι κρίμα να πηγαίνουν χαμένα.


A, και επειδή κάποιοι φίλοι το ανέφεραν, δεν έχω να σχολιάσω τίποτα περί του θέματος της εβδομάδος (Ματέι, αστυνομία κλπ). Ο καθένας λογοδοτεί πρωτίστως στον εαυτό του και έπειτα στην κοινωνία ή οπουδήποτε αλλού. Ως εκ τούτου, όσοι εκ των εμπλεκομένων (αμέσως ή εμμέσως) διαθέτουν συνείδηση, ψυχή ή οποιασδήποτε άλλης μορφής ανωτέρου επιπέδου υπόσταση, ας τα βρουν με αυτήν. Εμείς, τι να σχολιάσουμε;


Το ραδιόφωνο παίζει, Queen (Death on two legs) η ώρα είναι και το ογδοηκοστό πρώτο S.N.A.F.U. πάει για φαγητό. Έπεται νέο session υπολογιστού στο σπίτι της Ελένης και χρειάζονται προμήθειες. Σας το είπα ότι η καλή μου απέκτησε δικό της μηχανάκι επί τέλους και μάλιστα καλό; ’ντε για να ξαναβρεί το S.N.A.F.U. και τη διορθώτριά του. Καλή σας εβδομάδα.

(20/10/98) Περί της εκθέσεως Σταρ

Μερικές φορές φίλες και φίλοι, σκέφτομαι πολύ σοβαρά ότι κάτι πρέπει να κάνω με το μυαλό μου -αρχίζω και ξεχνάω. Για άλλη μια φορά, το S.N.A.F.U. ήταν έτοιμο στην ώρα του, και για κάποιον ανεξήγητο λόγο δε βγήκε στον αέρα όταν έπρεπε να βγει. Τις πταίει; Τα μυαλά του ανταποκριτή σας φταίνε -τι άλλο. Συγνώμη για άλλη μια φορά και ελπίζω να μην επαναληφθεί. Εν πάσει περιπτώσει, το θέμα που έχω στο νου μου, δεν είναι οι ατασθαλίες του S.N.A.F.U., αλλά αυτό που έγινε θέμα για όλη την υφήλιο, ήτοι η έκθεση Σταρ και η κυκλοφορία της μέσω Internet.


Το αν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δικαιούται να έχει προσωπική ζωή ή όχι, ποσώς με απασχολεί εν προκειμένω -φαντάζομαι το ίδιο και εσάς. Το αν πρέπει, λόγω της προσωπικής του ζωής αυτής, να χάσει τη θέση του, επίσης είναι ένα θέμα που αφορά τους αμερικανούς και την αντίληψή τους για τα πολιτικά και ηθικά θέματα της χώρας τους. Η προβολή όμως που παίρνει το Internet εν μια νυκτί, εξ αιτίας του θέματος αυτού, είναι κάτι που σίγουρα θα σας έβαλε σε σκέψεις. Εμένα τουλάχιστον με έβαλε.


Απο τη μια έχουμε τα ρεκόρ πρόσβασης στους -αρχικά τέσσερις- servers που δημοσίευαν την έκθεση του ανεξάρτητου εισαγγελέα. 450 και σελίδες σε τέσσερις μηχανές για ένα κοινό πάνω από 150 εκατομμύρια, είχαν σαν αποτέλεσμα καθυστερήσεις που πολλές φορές έφταναν τη μισή ώρα ή και παραπάνω. Όσο για τους αριθμούς; Το CNN έφτασε να έχει και 340.000 χτυπήματα το λεπτό -και εδώ δεν υπήρχαν εικόνες ή άλλα στοιχεία στην κάθε σελίδα. Στην ουσία ήταν χτύπημα και επισκέπτης. Εντυπωσιακό δε νομίζετε; Και δεν ήταν μόνο το CNN -όλα τα sites που φιλοξένησαν την έκθεση είχαν (και ακόμα έχουν) ανάλογα νούμερα.


Το Δίκτυο έδειξε για μια ακόμα φορά ότι αντέχει, παρά τις προβλέψεις πολλών ευρυμαθών για το αντίθετο. Και το κοινό, έδειξε για μια ακόμα φορά το επίπεδό του: το 70% των επισκεπτών χτυπούσαν τις σελίδες με τις γλαφυρές περιγραφές των σεξουαλικών περιπετειών του προέδρου Κλίντον ενώ μόλις ένα 20% ασχολήθηκε με το θέμα της ψευδορκίας και των ενδεχομένων συνεπειών αυτής (μεταξύ των οποίων και η καθαίρεση του προέδρου). Βέβαια το ότι σχεδόν όλοι κάνουν μια βόλτα από τα κόκκινα φωτάκια το ξέρουμε, οπότε το γεγονός δε μας εκπλήσσει. Το αναφέρουμε όμως ούτως ή άλλως, καθώς δείχνει ότι η κοινωνιολογία του Internet παραμένει αυτή που κατά βάθος υποπτευόμαστε.


Εκείνο που μας άρεσε πολύ όμως, ήταν η ταχύτητα με την οποία η πληροφορία κυκλοφόρησε. Δια της τακτικής της χιονοστιβάδας, τα τέσσερα sites έγιναν 40 και τα 40, 4000 και ακόμα περισσότερα, μέσα σε ώρες. Ο καθένας που κατέβαζε την έκθεση έκρινε σκόπιμο να την αναρτήσει κάπου για να τη δουν και άλλοι (χώρια που έτσι έφερνε και κάποιους παραπάνω επισκέπτες στο δικό του site). Ειδικά δε από τη στιγμή που το αντικείμενο του ενδιαφέροντος ήταν ένα κείμενο με hyperlinks -το κατ' εξοχήν είδος που φοριέται μέσα στο web- ήταν αδύνατο να μη συμβεί αυτό που συνέβη. Και το Δίκτυο, πήρε την εκδίκησή του από την τηλεόραση και τον Τύπο, οι οποίοι αρκέστηκαν σε περιλήψεις και ενίοτε σε screen shots.


Καλό αυτό φίλες και φίλοι αναγνώστες. Και ακόμα καλύτερο, το ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ, απέδειξε το πόσο σοβαρή είναι, δημοσιεύοντας η ίδια (και μάλιστα με μεγάλη πλειοψηφία υπέρ) ένα κείμενο που είναι τελείως αντίθετο με το Communications Decency Act που ψήφισαν πριν από δύο χρόνια. Προφανώς η Γερουσία τους, δεν έπιασε το αστείον του πράγματος, ούτε συνειδητοποίησε ότι γίνεται η ίδια παροχέας ασέμνου περιεχομένου, προς τα καημένα παιδάκια τα οποία με τόση αυταπάρνηση υπερασπιζόταν πριν από λίγο καιρό. Διαστροφές, πούρα και άλλες γλαφυρές λεπτομέρειες, βρίσκονται πλέον επίσημα σε κάποια από τα πιο σοβαρά sites του web. Ο tempora o mores.


Φυσικά για μας το πράγμα δεν είναι παράξενο, έτσι δεν είναι; Οι άνθρωποι δεν μπορούν να σταματήσουν το ποτάμι που κυλάει και ελπίζουμε ότι μετά από αυτό το τελευταίο θα το καταλάβουν και οι ίδιοι και θα σταματήσουν να μας σκοτίζουν. Όσο για τη διαφήμιση που έκαναν στο μέσο -και ακολούθως σε όλους εμάς-, καλοδεχούμενη. Δε μένει παρά να δούμε πως θα την εκμεταλλευτούμε. Πρόκειται για μια ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Ας μην ξεχνάμε ότι πολύ σύντομα θα ξαναρχίσουν οι κραυγές περί παιδεραστών και πορνογράφων.


Το ραδιόφωνο παίζει Neil Young (keep on rockin' in the free world), η ώρα είναι 3.30 μεσημέρι Κυριακής 20 Σεπτεμβρίου και το -αισίως- ογδοηκοστό S.N.A.F.U. πάει να τηλεφωνήσει στην καλή του και μετά για φαί -έχουμε και δουλειές το απόγευμα. Καλή σας εβδομάδα και -να τολμήσουμε;- καλό Φθινόπωρο.

(12/9/98) Περί πολλών

Χαίρετε, χαίρετε. Μαυρισμένοι και ωραίοι από ό,τι βλέπω, έτοιμοι να πέσετε με τα μούτρα στη νέα σεζόν. Μου λείψατε αγαπητοί μου αναγνώστες και αν κρίνω από τα logs που είδα, σας έλειψα και εγώ. Πολύ το χαίρομαι και ομολογώ ότι θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να συνεχίσετε να έρχεστε. Τέρμα οι κοινοτοπίες και ας πάμε να δούμε τι έγινε τις ημέρες που λείψαμε -όχι και λίγα, εξ όσων αντελήφθην.


Βέβαια θα μου πείτε ότι δεν έρχεστε εδώ να διαβάσετε ειδησεογραφία -υπάρχουν πολλά και καλά sites που ασχολούνται με το θέμα και σίγουρα έχουν πολύ περισσότερα resources από τον ταπεινό σας ανταποκριτή. Έλα όμως που συνήθως τα προς σχολιασμό θέματα προκύπτουν από την επικαιρότητα. Πάρτε για παράδειγμα αυτό που πρόσφατα κυκλοφόρησε στον Τύπο με τοις αμοιβές στελεχών του ΟΤΕ. Όταν βλέπω ότι τέως συνάδελφος, αμείβεται περίπου 1,5 εκατομμύριο για να είναι σύμβουλος, παθαίνω ήττα φίλες και φίλοι. Σκέφτεστε τι θα κάνατε με έναν τέτοιο μισθό;


Θα αποφύγω να σχολιάσω το αν και κατά πόσον ο συγκεκριμένος συνάδελφος και η δουλειά που κάνει εκεί, αξίζουν πράγματι 1,5 εκατομμύριο -αυτά είναι για τους κακεντρεχείς που έσπευσαν να πουν διάφορα. Και θα μείνω στο ότι 1,5 εκατομμύριο είναι πολλά λεφτά. Πάρα πολλά. Όχι ότι είναι και τα περισσότερα δηλαδή. Πάρτε την περίπτωση των web sites. Τον τελευταίο καιρό, έχουν αρχίσει και ακούγονται κάτι τιμές, που ομολογουμένως είναι αστρονομικές. Τα πεντάρια και τα δεκάρια εκατομμύρια, πέφτουν βροχή. Πότε έγινε το web τόσο επικερδής χώρος ρε μάγκες;


Και το χειρότερο είναι, ότι τα λεφτά αυτά δεν πάνε και εκεί που πρέπει. Αν τα έπαιρναν οι developers και οι authors, κάτι θα γινόταν. Έλα όμως που τα παίρνουν τα στελέχια και οι πάσης φύσεως άχρηστοι των εταιριών. Υπάρχουν στην πιάτσα κάτι "project managers" -ένας τίτλος που μου έχει κάτσει στο λαιμό, ό,τι και να λένε κάτι φίλοι που κάνουν αυτή τη δουλειά- που παντελονιάζουν ανέτως ένα εκατομμύριο το μήνα για sites που ειλικρινά δεν είναι ούτε για φτύσιμο. Και σα να μην έφτανε αυτό, εμφανίζονται και παντού ως γνώστες του αντικειμένου. Μη χέσω δηλαδή.


Γίναμε αγορά εκατομμυρίων φίλες και φίλοι. Μόνο που τα εκατομμύρια τα παίρνουν αυτοί που θα τα έπαιρναν ούτως ή άλλως. Οι πάσης φύσεως οικείοι, φίλοι, αριβίστες και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Βέβαια, όσο η αγορά μεγαλώνει, τόσο θα αρχίσουν να παίζονται σοβαρά λεφτά και άλλο τόσο θα φτάσουν σε σημείο να πληρώνονται όλοι οι ενασχολούμενοι καλά. Το πρόβλημα είναι, ότι σε πιάνει μια κάποια κατάθλιψη όταν βλέπεις ότι οι πρώτοι στην ουρά είναι αυτοί που έχεις μάθει να βλέπεις σε όλη σου τη ζωή να προπορεύονται όταν είναι να πάρουν και να έρχονται τελευταίοι όταν είναι να δώσουν.


Προβληματισμοί εφηβικού επιπέδου θα πείτε. Τι να κάνουμε αγαπητοί αναγνώστες του S.N.A.F.U. Ο ανταποκριτής σας παραμένει έφηβος (το σύνδρομο του Πήτερ Παν -πάντα είχα μια καλή σχέση με τους κάθε είδους Πάνες), και εξακολουθεί να ενοχλείται από αυτά που οι περισσότεροι θεωρούν κοινό τόπο. Όπως έλεγε και ένας φίλος, κάποιος πρέπει να την κάνει και αυτή τη δουλειά. Γιατί όχι εμείς;


Χωρίς πλάκα το χάρηκα πολύ που σας ξαναείδα. Και συμπαθάτε με αν σας πήρα μονότερμα. Είχα πολύν καιρό να σκεφτώ και να συζητήσω Internetικά -μη φανταστείτε ότι στα νησά ασχολιόμασταν πολύ με τα δίκτυα. 10 μέρες μακριά από όλα αυτά μπορεί να σου δώσουν μια πολύ καλή αντίληψη για τα πράγματα και είμαι σίγουρος ότι αυτή η σεζόν θα φέρει καλή προσωπική ζωή, καλές ιδέες και καλές δουλειές. Κουράγιο σε όσους αναπολούν το καλοκαίρι, και πάλι εδώ είμαστε.


Το ραδιόφωνο παίζει Rolling Stones (Out of time) και μάλλον το ίδιο θα παίζει και όλη η Αθήνα, αν και ο ανταποκριτής σας μάλλον δε θα βρίσκεται εκεί που λέει ότι θα είναι όλος ο κόσμος -τριάντα χιλιάρικα είναι κάπως πολλά. Η ώρα είναι 3.25 μεσημέρι Σαββάτου 12 Σεπτεμβρίου και το εβδομηκοστό ένατο S.N.A.F.U. πάει για φαί -πρέπει μετά να βοηθήσει και την καλή του που βάφει το σπίτι της. Καλή σας εβδομάδα και καλώς σας βρήκα.

(23/8/98) Σκέψεις στο τέλος του καλοκαιριού

Kαι όμως τα καταφέραμε φίλες και φίλοι αναγνώστες. Μετά από μια κούρσα άγχους για 20 μέρες πάνω-κάτω, ο ανταποκριτής σας, κατάφερε να σώσει το στομάχι του και να κανονίσει να φύγει αύριο Δευτέρα 24 Αυγούστου για τη νήσο Σίφνο. Ο πρωθυπουργός επέστρεψε στη χειμερινή του κατοικία και άρα ο Πλατύς Γιαλός είναι (μάλλον) σε κατάλληλη διάθεση για να υποδεχθεί το γράφοντα και την καλή του για τις προσεχείς δέκα ημέρες. Ελπίζουμε.


Αυτό που είναι ενδιαφέρον -και που πρόλαβα να δω τις ημέρες που έμεινα εδώ- είναι ότι υπάρχει πολύ ενδιαφέρον για νέα πράγματα με το ξεκίνημα της νέας σεζόν. Παρά τις αμφιβολίες που είχα εκφράσει στο παρελθόν, φαίνεται ότι πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι υπάρχει ψωμί στο Internet και διάφορα πράγματα σχεδιάζονται για το άμεσο μέλλον. Πόσα από αυτά θα υλοποιηθούν, είναι κάτι που θα φανεί στην πορεία βέβαια, όμως και η διάθεση είναι ένα στοιχείο. Αναμένουμε με ανυπομονησία.


Το έχουμε πει στο παρελθόν και θα το ξαναπούμε και τώρα αγαπητοί μου αναγνώστες. Για τον πολύ κόσμο το Internet δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον, καθώς δεν έχει αυτό που θα κρατήσει το κοινό που έρχεται κοντά του. Υπάρχει σίγουρα η περιέργεια, το hype των ΜΜΕ και το ενδιαφέρον για το καινούριο. 1/4μως λείπει το περιεχόμενο. Και όσο δεν υπάρχει πολύ και καλό περιεχόμενο, ο κόσμος θα έρχεται και θα φεύγει -ας μην ξεχνάμε ότι για τα δεδομένα των περισσοτέρων, η προσπάθεια που απαιτείται για να μπεις, να ψάξεις, να μάθεις και να βρεις μέσα στο Δίκτυο, εξακολουθεί να είναι ενοχλητικά μεγάλη.


Συζητούσα εχθές με ένα φίλο και συνάδελφο (υπό τα όμματα μιας συμπαθέστατης μπαργούμαν, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα) για ένα από τα βασικά εμπόδια που θα πρέπει να υπερπηδήσει το Internet προκειμένου να γίνει τόσο διαδεδομένο όσο τα άλλα μέσα. Και αυτό είναι η ίδια του η συνεχής εξέλιξη. Η τηλεόραση πχ από τότε που γεννήθηκε, ως σήμερα, ελάχιστα έχει αλλάξει σαν τρόπος επικοινωνίας με το χρήστη της. Μπορεί από τη μεριά των πομπών να υπάρχει εξαιρετικά πιο πολύπλοκη τεχνολογία, όμως ένας χρήστης τηλεοπτικού δέκτη του 1960, μπορεί να χρησιμοποιήσει εξ' ίσου καλά και μια συσκευή του 1998 -έτσι δεν είναι; Σκεφτείτε αντίστοιχα το χρήστη υπολογιστή του 1960 και βάλτε τον μπροστά σε ένα Windows box ή σε ένα Mac του 1998. Τι πιστεύετε ότι θα κάνει;


Η συνεχής εξέλιξη, ο νόμος του Moore και η πίεση από τις εταιρίες για όλο και πιο γρήγορα/multimedia/σέξι/οτιδήποτε άλλο μηχανάκια, έχει κάνει την αγορά αυτή να τρέχει πανικόβλητη. Και ναι μεν οι εντός (και ελαφρώς βλαμμένοι) ακολουθούν την εξέλιξη, ο καθένας με τον τρόπο του, όμως οι πολλοί μας βλέπουν και παθαίνουν αναφυλαξία. Πόσο εύκολο είναι αυτή η υστερική κούρσα με το χρόνο να αποτελέσει έδαφος για δραστηριότητες όπως το ηλεκτρονικό εμπόριο, η ψυχαγωγία ή η δημιουργία; Ώρες-ώρες, έχω την αίσθηση ότι πάμε να χτίσουμε πύργους σε κινούμενη άμμο.


Και βέβαια αυτό είναι -ίσως- η κορυφή του παγόβουνου. Υπάρχει σωρεία κοινωνικών, οικονομικών, πολιτικών και πολιτιστικών προβλημάτων που κάνουν το πράγμα πολύ ασταθές, παρά την αίσθηση που αποκομίζουμε εμείς μέσα στο Δίκτυο. Ναι, υπάρχου πολλές φορές που έχεις την αίσθηση ότι το πράγμα ζει και πάλλεται γύρω σου. Ναι, υπάρχουν φορές που νοιώθεις ότι είσαι μέρος ενός όλου που είναι μεγαλύτερο από ό,τι έχει γίνει ποτέ. Ναι, υπάρχουν φορές που εντυπωσιάζεσαι από το που μπορεί να φτάσει το πράγμα αν συνεχίσει με αυτούς τους ρυθμούς. Και μετά θυμάσαι ότι ζούμε σε έναν πλανήτη, το 80% του πληθυσμού του οποίου, δεν έχει πρόσβαση σε δικό του τηλέφωνο. Ή ότι ο δυτικός κόσμος είναι μια ισχνή μειοψηφία σε σχέση με τον ευρύτερο κόσμο.


Μαύρες σκέψεις εν όψει διακοπών; Μπα. Ο ανταποκριτής σας φίλες και φίλοι αναγνώστες του S.N.A.F.U. είναι παγίως (και ηλιθίως ενδεχομένως) αισιόδοξος. Δεν πτοείται ούτε από τις φωτιές, ούτε από την αντιπαράθεση Αρχιεπισκόπου-Κυβέρνησης, ούτε από τους βομβαρδισμούς Κλίντον κατά του Ισλάμ (εντάξει, αυτό το τελευταίο, είναι λίγο ανησυχητικό), ούτε από τις συνομωσίες του Conspire.com (δείτε το, έχει πλάκα). Σας μεταφέρει όμως κάποιους από τους προβληματισμούς του για να έχετε τροφή για σκέψη τις προσεχείς εβδομάδες, ενώ αυτός με την καλή του, την κάνει αλά γαλλικά για τις Κυκλάδες. Ραντεβού εδώ σε δύο εβδομάδες αγαπητοί μου αναγνώστες. Και ενδέχεται να υπάρχουν αρκετά να πούμε...


Το ραδιόφωνο παίζει Rolling Stones (She's a rainbow), η ώρα είναι 2, μεσημέρι Κυριακής 23 Αυγούστου και το εβδομηκοστό όγδοο S.N.A.F.U. πάει να φτιάξει τα πράγματά του, συνοδεία τζιτζικιών -η Αθήνα ώρες-ώρες είναι χάρμα και ας λέει η Ελένη. Καλή σας εβδομάδα (και καλή σας βδομάδα).